تيم بسكتبال ايران بعد از ۶۰ سال موفق شد با كسب عنوان قهرمانى آسيا به مسابقات المپيك راه يابد، پيش از آن هم واليبال جوانان ايران با شكست دادن بزرگانى چون بلغارستان و ايتاليا
(۲ بار) عنوان سومى جهان را به خود اختصاص داد، واترپلوبازان جوان هم همه حريفان آسيايى را يك به يك درو مى كنند و به سوى عنوان قهرمانى آسيا حركت مى كنند و چنين است وضعيت هندبال كه نوجوانانش قهرمان آسيا مى شوند و به جام جهانى راه پيدا مى كنند.
در گذشته با ناكامى هاى مداوم رشته هاى تيمى همواره اين انگ به ورزش ايران وارد مى شد كه ما اهل ورزش هاى گروهى نيستيم و فقط در ورزش هاى انفرادى مثل كشتى، وزنه بردارى و ورزش هاى رزمى در آسيا و جهان حرفى براى گفتن داريم ولى در حال حاضر با موفقيت هاى درخور توجه چند ورزش گروهى اين باور در حال رنگ باختن است و ثابت شده كه در ورزش هاى دسته جمعى هم مى توانيم موفق باشيم ولى چگونه؟
واقعيت اينجاست كه بهشت را به بها دهند نه بهانه. اگر واليبال موفق مى شود مرهون سرمايه گذارى و برنامه ريزى بلندمدت فدراسيون يزدانى خرم و ادامه آن توسط داور زنى است. در واليبال ايران ايوان بوگانيكوف مربى سرشناس روسى سال هاست كه در حال استعداديابى است و نيروهاى مستعد را به تيم هاى باشگاهى معرفى مى كند، در كنار وى مربيان بادانش و توانمند داخلى مثل مصطفى كارخانه، امير حيدرى، ايرج مظفرى و محمدرضا دامغانى و خارجى هاى سرشناسى چون پارك كى وون كره اى و كياچ صربستانى به تناوب به كار گرفته شدند تا اين استعدادها به مرور تبديل به بازيكنان بزرگ شوند. حاصلش هم مشخص است طى يك دهه اخير بارها قهرمان نوجوانان و جوانان آسيا و نايب قهرمان بازيهاى آسيايى ۲۰۰۲ بوسان شديم و حالا با كسب عنوان سومى جوانان جهان مى توانيم كم كم در سطح بزرگسالان هم مدعى شويم.
در بسكتبال هم سرمايه گذارى روى بازيكنان مستعد و بلندقامت در كنار استفاده از مربيان ارزشمند داخلى چون مهران شاهين طبع، محسن صادق زاده، مصطفى هاشمى، بابك حاتمى و دانش خارجى هاى سرشناسى چون اونيكا و رايكو ترومن سرانجام كار را به آنجا رساند كه پس از چند دوره موفقيت در سطح جوانان و اميدها حالا تيم ملى بزرگسالان مان قهرمان آسيا شده و به المپيك راه مى يابد.
داستان واترپلو، هندبال و … هم مشابه همين قضيه است. برنامه ريزى صحيح، استمرار در اجراى برنامه ها، تلفيق دانش و تجربه داخلى و خارجى، توجه اصولى به رده هاى سنى پايه همه و همه باعث شده كه گام به گام در مسير موفقيت حركت كنيم و همه اينها مى تواند چراغ روشنى براى فوتبال هم باشد كه با حركت در اين مسير بتواند شاهد موفقيت را در آغوش بگيرد در حالى كه طى ۳ دهه اخير كاملاً برعكس عمل كرده ايم و هيچ سرمايه گذارى اصولى و با برنامه اى در فوتبال نداشته ايم. هيچ كس نمى تواند منكر استعداد ايرانى ها در رشته فوتبال باشد ولى يك بار هم كه شده كلاهمان را قاضى كنيم و ببينيم به اين فوتبال چه داده ايم كه اكنون توقع از آن داريم؟ در تمام اين سال ها فوتبال پايه برايمان حكم يك پديده مجازى را داشته و مسابقاتش را بارى به هر جهت برگزار كرده ايم تا فقط تقويم را پر كنيم. بدترين زمان ها، بى كيفيت ترين زمين ها و بيشترين بى توجهى ها قسمت فوتبال پايه بوده و حاصلش هم همين مى شود كه مى بينيم. اگر زمين و زمان دست به دست هم بدهند و گل هاى خود رو با يكديگر هماهنگ شوند موفقيت نصف و نيمه اى حاصل مى شود ولى چون عقبه اى درست برايش متصور نيست در نهايت حاصلى درست و حسابى به دست نمى آيد. تا زمانى كه مثل رشته هايى كه در بالا نام برديم در فوتبال هم به رده هاى سنى پايه توجه نكنيم و استعدادها را به صورت اصولى پرورش ندهيم، آش همين آش و كاسه همين كاسه است يعنى موفقيت هايمان به صورت مقطعى و جرقه اى خواهد بود. سال ها است در فوتبال پايه در سطح قاره كهن هيچ افتخارى به جز قهرمانى بازيهاى آسيايى بوسان نداشته ايم و همين امر به صورت ويروسى به بزرگسالان هم منتقل شده است. هر وقت در سطح نوجوانان و جوانان توانستيم سرمايه گذارى اصولى مبتنى بر دانش روز داشته باشيم و به موفقيت برسيم مى توانيم به كاميابى بزرگسالان هم در سال هاى بعد اميدوار باشيم وگرنه ...